de vrouw van mijn leven

Beste kindervri'nden

Het is nog steeds cool en warm hier. Sinds gisteren ben ik terug van vier dagen Comalapa, ook bekend als de pueblo waar mijn ahijada- petekindje- Jennifer, al mag ik vanaf nu ook Jenni zeggen- woont. Het waren schitterende dagen, zuiver en intens. Dagen die een mens 2 centimeter hoger doen lopen over straat. Ik hoop er een van de komende dagen over te kunnen schrijven in warme woorden die een gooi doen naar het onbeschrijfbare.

Bon.

Sinds enkele weken, uitgezonderd vorige week, werk ik als vrijwilliger. Dat wisten we al. Maar wat ik niet eens zelf kon vermoeden is dat er ergens diep vanbinnen, ter hoogte van mijn navel, ook een heuse babyverzorger schuilt! Via een meisje vernam ik dat er een mogelijkheid is om in Casa Jackson te werken. Doch wat is Casa Jackson, vroeg mijn overijverige hersenpan zich prompt af. Welnu, moet je horen: Casa Jackson is een huis opgericht door Amerikanen

[intermezzo - waarom o waarom zijn het nooit Russen of Jappen of vooruit, Mozambiquanen, die zulke huizen oprichten, waarmee ik niet wil zeggen dat ik ze niet mag, de Amerikanen dan, maar mijn ervaringen in Antigua leerden me tot dusver dat er een hoog percentage -welja sorry- DOMMERIKEN tussenzitten. Zo ging ik bijna dagelijks over mijn nek tijdens de week dat er 4 Amerikaanse meisjes zich verwaardigden om mijn gastgezin met hun aanwezigheid te plezieren. Ze giechelenden enkel de typische Amerikaanse schoolmeisjesonzin onder elkaar tijdens het eten - it was sooo like... and i was like..- waarbij ze Amanda en Paco, de padres familias, geen woord uit hun ivoren toren gunden, al was dit laatste misschien niet slecht voor de nationale volksgezondheidsstatistieken. Ze hadden het bij mij al bijna volledig verkorven nadat ik inging op hun bevel om me de stad te tonen - "This is the MacDonalds girls"- maar ook mezelf wat plezierde door hen bv. te wijzen op de risicos van exploderende vulkanen - "that is a very active one, so in the end you ll never know"- en ze een uur verveeld achter me slenterden en me niet bedankten achteraf, ookal grapte ik that ze the gids niet mochten forgetten. Dankzij mijn mama en papa ben ik heel gevoelig geworden voor deze dingen.

Al kwamen we gisteren ook een hele neigerd tegen, een Amerikaan die eerst heel geloofwaardig loog dat hij een Fin was en de Engelse taal niet machtig was, maar zichzelf dus wat later blootgaf. Hij hield er niet zo van om als American Gringo  versleten te worden, schaamde zich af en toe over zijn landgenoten. Ik kan hem dus niet helemaal ongelijk geven]

...een huis opgericht door Amerikanen, zo een tiental jaar geleden. Hele kleine kindjes, babys dus, worden er binnengebracht wanneer de omstandigheden voor hen bij hun thuis het toereikende niveau verre van bereiken. Ze zijn ondervoed, en in een slechte gezondheid, minimensjes. In Casa Jackson krijgen ze adequate voeding, al is het soms moeilijk om hen de gewoonte tot eten aan te leren. Verder, Erikson - als ik me de lessen opvoedingspsychologie goed herinner- wist het al, is het belangrijk dat de babytjes/babietjes (mama?) ook aandacht en liefde en knuffels krijgen, dat ze maw voelen - ergens diep vanbinnen denk ik- dat ze welkom zijn hier op aarde, gewenst en geliefd, iets waar de paplepel in hun huis van herkomst niet voldoende in slaagde, al dan niet omwille van onontkoombare andere huiselijke problematieken zoals armoede of werken tegen de bierkaai.

Ik ging aldus 5 keer naar Casa Jackson, om babys eten te geven, met de papfles. Of om de was weg te leggen, slabbetjes bij slabbetjes, kruippakjes bij kruippakjes - het moet zowat 26 jaar geleden zijn dat ik dit laatste woord nog hoorde in mezelf. In het begin was ik zenuwachtig als een kruiwagen daar ik niet wist of mijn verzekering ook een dekking "Gebroken Babys" had. Maar een glimlachende Guatemalteca-verpleegster legde het me uit en het duurde niet lang of ik pakte babytjes op alsof ik niet anders gedaan had. Zo klein, de vingertjes, de lachjes bij elke idiote mop die ik verzon - 'kiekeboe Josue' of 'wat valt er hier uit de lucht Sindi?'- de krokodilletranen als ik ze terug in hun wiegje/parkje/kooi moest leggen. Enfin, het was een heel mooi project, aandoenlijk ook en ik ontmoette er de vrouw van mijn leven: Camilla, 1 jaar en fantastisch. Bij het laatste afscheid wenste ik haar een mooi leven toe, zoals ik nog niet te vaak babys een mooi leven toe gewenst heb. Want ik wist dat ze het niet cadeau zou krijgen.

Hiernaast zien we haar de camera grijpen.

Hier grijpt ze ook ECHT de camera.

 Hier grijpt ze naar mijn haar maar belandt in mijn oog. Terecht, want dezer dagen bezit ik niet meteen een kapsel om over naar huis te schrijven, ookal doe ik het momenteel.

Hier hadden we ongeveer een kwartier lol met een papieren zakdoek die keer op keer op haar neerdwarrelde en die ze ook af en toe, net als mijn fototoestel, opat.

Maar er waren ook andere tofferds aanwezig :

Vele groeten en graag tot binnenkort,

Kwinten