professor

Dag trawanten,

Laat ik beginnen met hetgeen me momenteel dagelijks bezighoudt, en wat ook een van de grote, zoniet de grootste reden is waarom ik uberhaupt in Guatemala ben: een beetje helpen.

Zowat 2 weken geleden ben ik begonnen als- yep Martje- leerkracht in een lager schooltje, en dat lager mag je letterlijk nemen, want het gaat om kinderen komende uit de laagste stand van de Antiguaanse en omliggende pueblos. De school heet - of is het noemt, lerares mama?- La Escuela de Esperanza, oftewel de school van de hoop. Een aantal jaar geleden was de school op sterven na dood, totdat een Engelse Foundation van Lieden die Welig Tierden besloot hun schouders onder de school te zetten en er wat financiele en toekomstgerichte fundamenten onder te zetten. Wat heel mooi is, de school is inmiddels bloeiend en vele kinderen kunnen er gratis, totaal gratis dus, dus ook de potloodjes en de gommetjes, een goede scholing krijgen.
De Foundation heeft ook enkele topvoetballers uit Engeland, vooral Manchester City, die als padrino fungeren. Dit laatste wekte natuurlijk OOK mijn interesse bij het kiezen van een project. Zo zal ik normaliter op 10 mei een potje kunnen shotten met uiteraard de kindjes, maar ook Patrick Viera die met Frankrijk het WK won en Shaun Wright Philips, een aalvlugge aanvaller van de Engelse nationale ploeg. Ik hoop uiteraard dat ik ook hen kan helpen en hen wat kan leren, want zoals alom geweten is de chrochet van Shaun of het torinstinct van Patrick abominabel.

Afgelopen zondag was er een feest van de foundation, omdat ze een tweede school gaan openen, en meer bepaald in een heel mooie, welja lommerijke, omgeving, haast de tuin van Eden. Ik voelde me in mijn al gekreukt hemd en afgedragen schoenen een beetje ongerieflijk tussen alle rijke mensen die spraken over hun yachten en hun villas, maar bon, het was een mooie namiddag, en een heel goed doel. Jammer wel dat het Mattheuseffect ook speelde bij de tombola.

Op school dan, het is cool. De kinderen zijn schattig en vol energie. Ik help 3 dagen als assisten leerkracht in la tercera, of de 8 a 9 jarigen. Ik geef er Engels, al is dat niet zo evident, daar ik niet echt methoden heb en ik het ook eens over een andere boeg wil gooien dan enkel een woord zeggen en dan verwachten dat heel de klas het a capella nabrult, hetgeen een typische manier van lesgeven lijkt te zijn, alhier. Andere dagen geef ik sportles aan de 6 jarigen en de 5 jarigen. Zij zijn zo mogelijk nog schattiger, en wat me opviel: heel kranig. Zo zag ik al ettelijke baasjes enorm pijnlijke vallen maken of iets enorm zwaars tegen zich krijgen, zonder een traan te laten. Voetballen met de kinderen is een fenomeen op zich, met duizend storten ze zich tegelijk op de bal. Maar ook de meisjes houden ervan, wat neig is.
Hieronder fotos van mijn klas, met juf Nancy - ze heten/noemen hier heel erg vaak Wendy, Cindy, Patty...waarschijnlijk zit Hollywod er weer voor iets tussen-

Dit is Fernanda, ik trachtte vanochtend dit Engelse boek, de ark van Noach, zo goed mogelijk naar het Spaans te vertalen en haar voor te lezen, doch ik weet niet of het allemaal zo juist was wat ik zei.

Aangekomen op het feest van de Foundation, de ongeschoren versie.

 Elke ochtend passeer ik de kathedraal om naar de school te gaan

Soms koop ik sinaasappelsap.

Als het regent kan je hier schuilen, naast het park, dat geen onderdak kan bieden. Het park zelf dan. Ik geloof dat ik dit eergisteren deed. Schuilen dan.














Helaas was ik vorige week ook wat ziek, waarschijnlijk te wijten aan een zeiltocht in mijn eerste weekend als leerkracht. Het was een prachtige trip, langs de Rio Dulce, een rivier om U tegen te zeggen en uitmondend in de Caraiben- de watte? -, met toffe mensen, warm  zacht rivierwater, tussenstops op fabelachtige plaatsen, een cool boek, zonsondergangen en vallende sterren.

Voetbal met locals, boot op achtergrond, mijn voetwonde bijna komende

Voetwonde na contact met vulkanisch gesteente op het strand

Een vulkaan maakt dit water warm tot heet. Vreemde visjes bijten naar open voetwondes

Livingston, aan de Caraibische kust, waar de Garifudas leven, die een zwarte huidskleur hebben, ook zo geportretteerd in toeristische gidsen als De Zwarte Medemens, waardoor ik vrees dat er zo een dierentuinklimaat geschapen wordt, hetgeen me, eerlijkgezegd, niet bevalt. Zo'n klimaat dan, uiteraard. Hieronder een facinerend lelijk hotel.

Soms, maar eigenlijk nog niet zo vaak, koop ik dingen die ik niet echt nodig heb, en die ik de eerste 10 minuten mooi vind, en waarvoor ik de afdingrace wil aangaan, maar die achteraf een mhm zozo gevoel geven.

Deze was tot dusver de beste

Maar een uur tevoren was mijn salto gelukt dus dan kan er wel iets extra af

Vele groetjes, hopelijk gaat het met elk van jullie heel goed. Tot later