Ik ben net een dik uur terug van mijn schooltje en heb afscheid genomen van de kereltjes en dametjes van het derde leerjaar, de klas waar ik een viertal weken gewerkt heb. Het waren mooie dagen en coole kinderen, en het was dan ook een - shit ik zoek een mooiere uitdrukking, suggesties welkom- ' emotioneel afscheid'. Ookal was het maar kort.
Met geld dat ik kreeg van een vriendin had ik hen een - kwaliteitsvolle- voetbal en basketbal gegeven " Ook de andere klassen mogen hem lenen he kindjes". Later speelden we er voetbal mee, ook de meisjes, en iedereen stormde er zoals altijd op af en de jongens juichten als een Europese topvoetballer na een goal. Je weet wel, armen in vogelvorm en hoofd in de hemel. De meisjes sprongen bij een doelpunt vooral in de lucht en joelden.
Bij het binnenkomen van de klas stormde Eduardo, een hyperactieveling die schattiger is dan 15 kleine dwergkonijntjes samen, traditiegetrouw op me af en terwijl ik hem in de lucht stak, stak hij zijn armen in de lucht. Het was een speciaal gevoel. Eduardo is een kanjer ookal heeft hij erg slechte tandenen zien zijn kleren er sjofel en vuil uit. Links zie je hem met de kapiteinsband die bij de bal hoort.
Het is een speciaal gevoel om omarmd te worden door 20 kinderen die je graag zien en achteraf een voor een rechtstaan om je iets toe te wensen of te zeggen. Ik wens het iedereen toe.
Engelse les, velen stappen gewoon naar voor om iets te tonen aan juffen en meesters hier. Het is vaak voldoende als je dan zegt: "inderdaad, heel goed".
Engelse les, methodieken verzinnend. Na met hand en tand zijn+ adjectief uitgelegd te hebben vroeg ik redelijk gerust naar de engelse vertaling van "ik ben rood" en zei het meisje met de enthousiast opgestoken vinger triomfantelijk " Howare you" waarbij ik helaas moest zeggen: "mhm, niet helemaal correct"
Eduardo, Luis en Melvin. 
Mijn les was niet voor iedereen superboeiend
Met de nieuwe bal
Naast mij Ester, het coolste meisje van de klas, ziet er geen graten in om haar mannetje te staan en grotere jongens ten gepaste tijde af te snauwen
Juf Nancy, 18 jaar en alreeds een standbeeld verdienend. Eat this Manneke pis.
Mariella, indigena, en de slimste van de klas. Ik hoop voor haar op universiteit. Elke ochtend groeten we elkaar als soldaten met denkbeeldige kepie
Angel, een tengere schattige knaap die niet zo van voetbal houdt maar wel van flippos uit zakjes chips en geholpen worden bij Wiskunde
Hoi Kwinten, wat een boeiende belevenissen en geweldige ervaringen. Dat lukt op drie weken toch nooit. Alhoewel klagen doen we zeker niet. India was dan ook weer fantastisch, onder je vel kruipend, alle verbeelding tartend en een aanslag op al je zintuigen. Ik heb al wat fotootje op FB geplaatst. Wij hebben ook een schooltje voor straatkinderen bezocht maar je blijft veel meer een toeschouwer. En hun warme verwelkoming of afscheid is blijkbaar universeel. Maar jij staat er gewoon middenin. en dat maakt het tot een nog veel rijker en authentieker. Blijf ervan genieten, wij genieten alvast mee.
BeantwoordenVerwijderen