Met dit schrijven wil ik u er vriendelijk maar accuraat van vergewissen dat u ongelijk hebt als zingt of schrijft of welja, waarom ook niet, denkt dat afscheid nemen niet bestaat. Het is, althans vandaag, klinklare nonsens voor mij. Wat denkt u, tussen uw faillisementspuinhopen door, dat ik vandaag jandorie al een vijftal uur heb zitten doen? Iets dat niet bestaat. Loop heen.
Misschien doelt u meer op het gegeven dat iets dat weggaat, niet automatisch uit je hart gaat? In dat geval geef ik u en mijn vandaag beleefde mooie ervaringen met mij - ookal is het vandaag allesbehalve rood hier in mijn voorlaatste dag in Antigua, wie weet is het dat eens over een aantal dagen in Costa Rica, samen met Regina, we hebben er het raden naar- 100% gelijk.
Doch gelieve bij een volgend lied, dat u waarschijnlijk dra zal uitbrengen daar uw betreurenswaardige financiele situatie dit noopt, de grijze hersenmassa iets langer te laten pruttelen voor u dingen preekt die, welja, voor heel wat misinterpretatie vatbaar zijn.
Ik wens u verder mijn oprechte medeleven voor uw weinig benijdenswaardige financiele huidige situatie. Mocht het u een troost wezen: ik doe dit vanuit een land waarin heel wat mensen zulk een financiele situatie hebben. Doch die u, ik ben hier gerust in, misschien kunnen inspireren voor een volgend lied. Het ga u goed
Met vriendelijke groet,
Uw vriend,
Kwinten
BIJLAGE: Amendementen van uw stelling
Deze ochtend begon al redelijk perfect. Samen met Regina ging ik naar haar project, Transitions. Transitions is een van de weinige projecten in Antigua die met mentaal- fysisch - al te vaak gaan deze 2 helaas ook hand in hand- gehandicapten werken. Hopelijk loopt mijn papa, een expert in Mentaal Gehandicapte personen met een handicap, ook warm. Het was Reginas laatste dag, ze heeft er een maand vrijwilligerswerk gedaan.
We hadden, wat dacht je, taart en vers fruitsap mee. De kinderen, die ik voor de eerste keer zag, waren ge-ni-aal. Zoals zo vaak zijn zij het die het meest open staan voor anderen, die je graag zien- enkel omdat je hen lachend een high-five geeft. Zo had je Osuel, een jongen die niet echt spreken kan, niet echt stappen kan, en zich spastisch voortbeweegt. Maar lacht alsof hij elk moment in een hippe draaimolen zit. Of Rony, die na luttele seconden op mij toesprong en ook heel graag voetbalt, al loopt het lopen moeilijk voor hem. We voetbalden samen met de andere, waaronder een mongooltje dat nu eens richting het ene doel, dan weer richting het andere trapte, en het soms voor bekeken hield. Osuel was spits en het was prachtig hartverwarmend maar tegelijk ook wat triest - al is dat niet het woord dat ik zocht- om te zien dat er jongeren zijn die misschien een torinstict van jewelste hebben, maar dat het er niet uit kan komen, wegens onfortuinlijkheid.
Het waren, alle kinderen en hun sterke leerkracht Andrea, je reinste plezieren voor mijn ogen.
Met taart
Met Osuel
Rony. Wat een kerel
Het voetbalgebeuren
Geen opmerkingen:
Een reactie posten