Nieuws vanonder de Panama zon

Dag geboefte,

Ik zit op dit eigenste moment in Panama city, meer nog: ik zit naast Thomas in Panama City, je weet wel, die gozer uit Nederland met wie ik bevriend raakte vanaf seconde 1 in Guatemala en met wie ik verhitte discussies heb over het mooiste accent - het Belgische-, het stelen van Michel Preudhomme - je reinste diefstal- of het aantal matchen dat Holland gaat mogen spelen op het WK - drie. Mooie momenten, heel cool hem terug te zien gisteren in het backpackershotel hier in de ongure buurt, alwaar ik het eerlijkgezegd al wat op mijn heupen begon te krijgen van de Gringo - Amerikanen die alles natuurlijk weer veel te luid en veel te cool AWSOME vinden, hetgeen van hun tatoos helaas zelden gezegd kan worden. Maar bon, nu hebben we samen en kamer en met twee is de backpackersdeo der Gringos beter te verdragen, wat mij betreft...

Hier het verslag dat ik neerpende in het begin van Panama.

Hopelijk leesbaar 

althans in mijn ogen al heel wat minder puur wordt.

Panama City is cool, maar geschift. Gisterenavond besloot ik een eindje te gaan wandelen om de stad te ontdekken, doch na luttele meters uit het hostel besefte ik dat ik wel degelijk in de NO GO zone van de stad was. Spannend. Ik probeerde niet teveel naar de hangjongeren - al waren er ook hangsenioren- te kijken en als ik het dan toch deed, trachtte ik onschuldig te kijken en iets uit te drukken dat het midden hield tussen "Ook ik heb bitter weinig geld en mijn problemen" en "Ik leef met je mee". Wat later, nog steeds in het bezit van mijn dollars - in mijn onderbroek maar hou het stil- kwam ik in een alleraardigste zone- " Safe Here" verzekerde een politieagente die er niet zo corrupt uitzag me- waar kindjes op speeltuigen klommen en jongelui voetbal speelden in een cool voetbalpark. Thomas en ik gaan het straks, tenzij we in het Panamakanaal gevallen zijn, ook uitchecken en hopelijk wat nieuwe truckjes leren.

Dan gisterenavond een hondertal uur rondgelopen op zoek naar die ene pizzeria die Lonely Planet me aanbeviel en die goedkoop was. Nadat ik mijn voeten zowat kon welsmijten van de blaren en de pijn van mijn slippers en ongeveer iedereen in de chiquere buurt bevraagd had naar pizzeria Sorente, vond ik het. Ik ging dan ook zowat over mijn nek toen die gesloten bleek. Enfin, je moet erbij geweest zijn om het te vatten...

Doch het voordeel van zomaar wat in je eentje door een stad te keuvelen is dat je makkelijker vreemde of mooie personen tegenkomt, zoals Kennedy, een zwarte supervriendelijke autowasser die alle dagen keihard werkt om de studie van zijn zoons te betalen, universiteit. Ze zouden Advocaat worden. En of ik wel wist wat dat betekende? Je kon de hoop die deze man uitsraalde bijna aanraken en de dankbaarheid die hij t.o.v God ondanks het autowassen, voelen. Ik voelde koude rilingen van ik weet niet goed wat, maar alleszins een mooie emotie, en hij verzekerde dat ik in God moest gaan geloven, en bidden en dat ik dan versteld zou staan, zelfs al kon hij mijn terughoudendheid over totaal vertrouwen op de bijbel wel enigszins vatten.

Een ander mooi figuur was Angel, in de pizzeria, een die me alleraardigst aansprak- ja zelfs iets te aardig- en die me aanbood om de stad te tonen, deze avond. Ik zei hem dat ik nog zal zien. We kunnen misschien gewoon vrienden blijven.

Et voila, zo gaat het hier wat. Over een tweetal dagen naar San Blas waar de indianen wonen, de Kuna. Dan naar Colombia, via de zee langs de Farc glippen " Links van ons zien we, verscholen in die boom daar, een Farc" en dan via Venezuela naar Brazilie om aldaar met mijn prachtbroer te voetballen- zowel actief als passief. Wat een dagen.

Costa Ricaanse fotos, Caraiben,

disons 2 weken geleden

Vertek uit Antigua, Guatemala

Apen de apende apen de apende apen na? Waarschijnlijk op dit moment enkel even grappig in mijn hoofd...

 

Een louche krab. Krabben waren er bij miljoenen in Cahuita, een strandje vlak naast de jungle. Grappig tijdverdrijf , ookal ziet het er idioot uit,om achter de zich hoogst nerveus voortbewegende krabben aan te hollen en ze op te jagen

Eerste diefstal: Deze hangjongeren, de buit: een hele rol Pringelschips. Modus operandi: terwijl Regina en ik even niet keken, pardoes de rugzak ingedoken en zijn eigen voorkeur geselecteerd. Had niet zoveel zin in koekjes. Ondanks mijn pogingen niet bereid om te bemiddelen "oke, elk de helft jongens?" en zich meteen verschansend in de bomen. 

 
 
 
 

 

 

Afscheid van Escuela de Esperanza

Ik ben net een dik uur terug van mijn schooltje en heb afscheid genomen van de kereltjes en dametjes van het derde leerjaar, de klas waar ik een viertal weken gewerkt heb. Het waren mooie dagen en coole kinderen, en het was dan ook een - shit ik zoek een mooiere uitdrukking, suggesties welkom- ' emotioneel afscheid'. Ookal was het maar kort.

Met geld dat ik kreeg van een vriendin had ik hen een - kwaliteitsvolle- voetbal en basketbal gegeven " Ook de andere klassen mogen hem lenen he kindjes". Later speelden we er voetbal mee, ook de meisjes, en iedereen stormde er zoals altijd op af en de jongens juichten als een Europese topvoetballer na een goal. Je weet wel, armen in vogelvorm en hoofd in de hemel. De meisjes sprongen bij een doelpunt vooral in de lucht en joelden.

Bij het binnenkomen van de klas stormde Eduardo, een hyperactieveling die schattiger is dan 15 kleine dwergkonijntjes samen, traditiegetrouw op me af en terwijl ik hem in de lucht stak, stak hij zijn armen in de lucht. Het was een speciaal gevoel. Eduardo is een kanjer ookal heeft hij erg slechte tandenen zien zijn kleren er sjofel en vuil uit. Links zie je hem met de kapiteinsband die bij de bal hoort.

Het is een speciaal gevoel om omarmd te worden door 20 kinderen die je graag zien en achteraf een voor een rechtstaan om je iets toe te wensen of te zeggen. Ik wens het iedereen toe.

Engelse les, velen stappen gewoon naar voor om iets te tonen aan juffen en meesters hier. Het is vaak voldoende als je dan zegt: "inderdaad, heel goed".

Engelse les, methodieken verzinnend. Na met hand en tand zijn+ adjectief uitgelegd te hebben vroeg ik redelijk gerust naar de engelse vertaling van "ik ben rood" en zei het meisje met de enthousiast opgestoken vinger triomfantelijk " Howare you" waarbij ik helaas moest zeggen: "mhm, niet helemaal correct"

Eduardo, Luis en Melvin.

 Mijn les was niet voor iedereen superboeiend

Met de nieuwe bal

Naast mij Ester, het coolste meisje van de klas, ziet er geen graten in om haar mannetje te staan en grotere jongens ten gepaste tijde af te snauwen

Juf Nancy, 18 jaar en alreeds een standbeeld verdienend. Eat this Manneke pis.

Mariella, indigena, en de slimste van de klas. Ik hoop voor haar op universiteit. Elke ochtend groeten we elkaar als soldaten met denkbeeldige kepie

Angel, een tengere schattige knaap die niet zo van voetbal houdt maar wel van flippos uit zakjes chips en geholpen worden bij Wiskunde

Open brief aan Marco Borsato

Geachte heer Marco Borsato,

Met dit schrijven wil ik u er vriendelijk maar accuraat van vergewissen dat u ongelijk hebt als zingt of schrijft of welja, waarom ook niet, denkt dat afscheid nemen niet bestaat. Het is, althans vandaag, klinklare nonsens voor mij. Wat denkt u, tussen uw faillisementspuinhopen door, dat ik vandaag jandorie al een vijftal uur heb zitten doen? Iets dat niet bestaat. Loop heen.

Misschien doelt u meer op het gegeven dat iets dat weggaat, niet automatisch uit je hart gaat? In dat geval geef ik u en mijn vandaag beleefde mooie ervaringen met mij - ookal is het vandaag allesbehalve rood hier in mijn voorlaatste dag in Antigua, wie weet is het dat eens over een aantal dagen in Costa Rica, samen met Regina, we hebben er het raden naar- 100% gelijk.

Doch gelieve bij een volgend lied, dat u waarschijnlijk dra zal uitbrengen daar uw betreurenswaardige financiele situatie dit noopt, de grijze hersenmassa iets langer te laten pruttelen voor u dingen preekt die, welja, voor heel wat misinterpretatie vatbaar zijn.

Ik wens u verder mijn oprechte medeleven voor uw weinig benijdenswaardige financiele huidige situatie. Mocht het u een troost wezen: ik doe dit vanuit een land waarin heel wat mensen zulk een financiele situatie hebben. Doch die u, ik ben hier gerust in, misschien kunnen inspireren voor een volgend lied. Het ga u goed

Met vriendelijke groet,

Uw vriend,
Kwinten

BIJLAGE: Amendementen van uw stelling

Deze ochtend begon al redelijk perfect. Samen met Regina ging ik naar haar project, Transitions. Transitions is een van de weinige projecten in Antigua die met mentaal- fysisch - al te vaak gaan deze 2 helaas ook hand  in hand- gehandicapten werken. Hopelijk loopt mijn papa, een expert in Mentaal Gehandicapte personen met een handicap, ook warm. Het was Reginas laatste dag, ze heeft er een maand vrijwilligerswerk gedaan.

We hadden, wat dacht je, taart en vers fruitsap mee. De kinderen, die ik voor de eerste keer zag, waren ge-ni-aal. Zoals zo vaak zijn zij het die het meest open staan voor anderen, die je graag zien- enkel omdat je hen lachend een high-five geeft. Zo had je Osuel, een jongen die niet echt spreken kan, niet echt stappen kan, en zich spastisch voortbeweegt. Maar lacht alsof hij elk moment in een hippe draaimolen zit. Of Rony, die na luttele seconden op mij toesprong en ook heel graag voetbalt, al loopt het lopen moeilijk voor hem. We voetbalden samen met de andere, waaronder een mongooltje dat nu eens richting het ene doel, dan weer richting het andere trapte, en het soms voor bekeken hield. Osuel was spits en het was prachtig hartverwarmend maar tegelijk ook wat triest - al is dat niet het woord dat ik zocht- om te zien dat er jongeren zijn die misschien een torinstict van jewelste hebben, maar dat het er niet uit kan komen, wegens onfortuinlijkheid.

Het waren, alle kinderen en hun sterke leerkracht Andrea, je reinste plezieren voor mijn ogen.

Met taart

Met Osuel

Rony. Wat een kerel

Het voetbalgebeuren