In Zona 1 zijn de huizen als muren. Grijs en zonder namen, net als de vierkante stratenblokken die omklemmen. Ze schermen af, want beschermen gaat niet. Voor elk raam tralies, treurig en roestig. Wat achter de muren is, gaat niemand wat aan. Een nevel, zelfs kogels lossen er op. Het ene huis gaat knarsend over in het andere, je weet alleen niet waar, zodat niemand weet wat echt van hem is. Mensen kijken weg in Zona 1.
Hier valt grommend de nacht, rauw en plots. Lichten geven geen licht, flitsen enkel voorbij. Geluiden die door niemand gehoord willen worden, ookal brullen ze zich soms door je lichaam. Als een kogel.
Dromen stoppen hier in de etalage.
Colablikjes en chipszakjes zijn altijd bestoft. Je moet ze door tralies kopen.
Je kan hier wandelen, maar slechts enkelen kunnen kijken. Ogen kunnen gevaarlijk zijn. De wereld stopt in Zona 1. Sterren vallen er soms maar worden niet gezien.
Een oude man sluit zijn kleine donkere winkeltje af. Haalt het rolluik knarsend neer. Het stof waait op. Hij moet 1 minuut wandelen, zijn kamer is vlakbij. Hij hoort Zona 1 weer zuchten deze nacht. Maar enkel tussen het geraas, geraas dat stiller wordt als hij er zijn oren naar spitst.
Hij wandelt stil door en denkt misschien even aan zijn kleindochter. Zij wordt over 5 dagen zestien.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Dit is waarschijnlijk de mooiste blog die ik ooit al las.
BeantwoordenVerwijderenHey Kwinten,
BeantwoordenVerwijderenAlles ok met jou?
Hier begint de lente en de zon hun zachte werk te doen. Op Bal is het hier elke dag thuiskomen en genieten. Ik mag alleen niet meer drinken en roken op het werk.
Een fijne week, Bram
Jawelwadde mateke, ik ga precies nog ewa sokken moeten komen brengen naar ginder ;) Het stelt de dingen hier alleszins in een danig perspectief, waarvoor dank!
BeantwoordenVerwijderenie.
Hoi Kwinnie,
BeantwoordenVerwijdereneindelijk eens tijd gevonden om je blog eens te lezen en kort te reageren. Ik merk dat je leven ook over de grote plas vooral rond het balletje draait, ne mens verandert zomaar niet van kunstrichting op een twee drie.
Je geschreven foto van Guatemala City laat weeral zien dat je kan schrijven. Blijven doen!
Ik hoop dat de kindjes veel van je opsteken, ik ben er eigenlijk wel van overtuigd.
Ikzelf ben nu (29/04) 14 dagen thuis, een heel huis aan het schilderen, dat kruipt niet in mijn ouwe kouwe kleren! Over 8 dagen verhuizen we, hopelijk kan er dan een dagje rust af ...
Warme groeten (25°C vandaag!)
Koen