Cabron

Afgelopen weekend twee dagen naar Lago Attitlan, waarschijnlijk het mooiste meer dat ik ooit zag. Naast mijn pokdalig gezicht tref je Maiken, waarschijnlijk het coolste Noorse meisje dat ik ooit ontmeutte

Een klein dorpje aan Attitlan, San Marcos, met waarschijnlijk de mooiste steiger ooit

Afgelopen vrijdag laatste dag spaanse les en ofschoon ik een blitsstart nam qua deze taal, stagneerde het de laatste 2 weken wat, mijn nieuwe leerkracht Mirian haar kloeke - zie links- inspanningen ten spijt. De reden: Engels, met de vele internationale studenten. Mijn plan nu is om de komende 3 dagen wat bij te blokken in mijn  nieuwe gastgezin. Ze hebben daar namelijk een dakterras,

en in tegenstelling tot mijn vorige gastgezin ben ik er, nu Alex mi amigo  vertrokken is  en we zie links dus niet meer kunnen shotten in de kamer, niet alleen.

Ze hebben hier veel vulkanen, we zijn vorige week een overnachting gaan doen op de Pacaya, waarschijnlijk de mooiste vulkaan die ik ooit beklommen heb. Wat een gevoel! We zagen de zon zachtjes zakken, de sterren opkomen, de vulkaan spuwen en de lava, net als het bloed na mijn roekeloze val, vloeien. Op 3 meter. Ik kan nu enkel hopen dat deze littekens het nog heel mijn leven zullen trekken. Wat de mutsen betreft: savonds werd het kou, en de toeristenorganisaties zijn overal ter wereld wel happig op dat ene extraatje dat net zij enkel kunnen bieden

Verder hebben ze hier waarschijnlijk de warmste warmwaterbaden die ik ooit betrad. Dit was 2 weken geleden, tijdens een trip richting tikal, in de Rio Dulce, een lange, zachte rivier, quoi. Met springgelegenheid

Het is wel wat jammer dat Alex vertrokken is, maar het blijft een bont en tof gezelschap waar ik in vertoef. Ik ben dus verhuisd en woon nu samen met Thomas, de nederlander die altijd lacht, inclusief met ons land- waarop ik dan gevat terug reageer- en de verbazingwekkende gave bezit om met iedereen contact te maken in een gemiddelde tijd van 10 seconden. Hiernaast zie je hem de bal controleren op het centraal park, luttele seconden alvorens we voor de zoveelste keer door de policia verzocht worden op te houden. Als je dan zegt dat je zult oppassen en zeker geen mensen omver zult trappen, blijven ze nee knikken. This is Guatemala, denk je dan, terwijl je met je ene oog de shotgun van de man bekijkt, en met je andere de nochtans vriendelijke  drugsdealers in de verte van datzelfde park.  

Verder heb je Maiken, 18 jaar en Noors, en in volle verwachting van een bevestigingsbrief van de Harvard Universiteit, die enorm goed fotos kan schieten, zie hieronder, de artistieke fotos zijn dus van haar. Brenda, is een Belgisch meisje, ook sociaal geschoold en in die zin ook geengageerd. Regina, is van Oostenrijk en lief.

Links van mij zit Etell, ze kwam plots naast mij zitten op de bank en begon met me te babbelen. Een stralend minimensje, waarschijnlijk de liefste persoon die ik ooit 10 minuten mocht, of zal mogen, ontmoeten.

Het dakterras, met hangmat

   Fotos van Maiken

Een auto tegenover mijn nieuwe huis

Dus, het is hier nog steeds neig. Ik kijk wel ook uit naar volgende week, wanneer mijn vrijwilligerswerk begint. Want de stad, ofschoon charmant, sympathiek, is ook een tikkeltje schizofreen in de zin dat je de kieren waar de ellende doorsijpelt minder makkelijk ziet, omwille van toeristieke paardenritjes, de Beste Koffie, of De Lekkerste Taart, sportsbars met alle matchen ter wereld, maar als je ze dan ziet, die spleten, in een onbewaakt moment, een dakloze na een avondje uit, of een onlogisch sympathieke jongeman op coke, waarmee je vroeger al eens een balletje getrapt hebt, die openhartig vertelt dat hij in Guatemala City al enkel buschauffeurs vermoord heeft, wel dan...ja, zie je ze weer. En dan kan ik daarna niet meer gezwind verder feesten. En dan ben ik eigenlijk ook blij dat ik wat triest ben. Zoiets.

Dikke kussen, graag tot binnenkort, al dan niet in beschouwende, zwart-wit modus