Jennifer

Deze zondag heb ik mijn petekindje Jennifer bezocht. Het was prachtig. Ik hou niet echt van zinnen in de trent van: Soms zegt een Beeld meer dan een miljard woorden, of Soms spreken beelden voor zich of Zijn woorden overbodig. Maar bon, voor 1 keer kan ik er best mee overweg.

Eventueelom 8 uur sochtends pikte Edwin, een man die de term El Simpatico al na 10 seconden meer verdiende dan anderen die er hun heel leven gekschertsend de vruchten van kunnen plukken, me op in Calle Belen 14 in Antigua, beter gekend als mijn woonplaats alhier. De trip naar Comalapa, waar Jennifer woont, was mooi. Mooi in de zin dat het de eerste keer was dat ik alleen was, doorheen de kleine pueblos - dorpjes dus.

Jennifer was schitterend. Een klein Mayameisje met verwonderende ogen, heel kwiek en schattig. Een enorm vriendelijk juffertje en precies altijd dansend door haar waarschijnlijk moeilijke leven. Pienter en na de normale eerste onwennige ogenblikken heel assertief. Ze was blij met de cadeautjes van haar padrino - ik dus- en toonde me haar huisje en haar kleine neefje. Later, in haar mini kamertje, dat ze deelt met haar ouders, hetgeen haar niet belette om het knus en meisjesachtig in te richten, toonde me fotos waarbij ze stralend van trots uitlegde dat ze al 3 jaar op rij de prijs had gekregen van Kind van de Onafhankelijkheid, ofwel de beste leerling van haar jaar. Ik weet niet of elke papa - ok, padrino ook- op zo n momenten ook een gloeiend gevoel ergens vanbinnen krijgt. maar ik had het. Het huis waar ze met haar lieve ouders woont, is mini. Haar ouders proberen wat geld te verdienen door aluminium ketels te behandelen. Als mijn spaans al betrouwbaar genoeg is, verstond ik dat ze de hendels er aan vastmaken en dan dagelijks om 4 u sochtends naar de markt gaan om het daar te slijten. We zijn daarna een wandelingetje gaan maken door Comalapa, waarbij Jennifer me dingetjes  vroeg als wat is je lievelingseten, of heb je een novia. Woorden die ik niet vond beelde ik uit of deed ik na - een koe was meuuuuuuh- en daar kon ze hartelijk om lachen. Daarna paseerden we langs het lokale radiostation, waar haar vader als hobby radio maakt voor zijn pueblo, samen met een vriend. Ik nam het aanbod om ook iets aan het dorp te vertellen graag aan en zei dingen als Buenos Dias Comalapa en Me gusta la commida de Guatemala, por que es muy picante, en het was heel mooi en grappig, met veel blije gezichten, waaronder de mijne. Het was dan ook helemaal niet erg dat Jenniferke in haar rol als fotograaf van dit tafereel- ik had haar dit gevraagd en het leek alof ze er honderden schoot- het juiste knopje niet echt vond.

Het was zo mooi en echt. Woorden zeggen soms niets, en de beste fotos zitten vanbinnen. Die dingen. Echt