Guatemala de nuevo

Dag vrienden van het leven die hopelijk meer dan 1 minuut tijd hebben daar dit een lange blog geworden is, al kan je het natuurlijk ook splitsen - weet de pragmaticus in mij.

Zo een anderhalve week geleden ben ik opnieuw neergestreken in Antigua, in Guatemala, het Land van de Eeuwige Zomer - al durft dat dezer dagen wel eens lelijk tegen te vallen, als het regenseizoen me zo rond 15u s namiddags in 10 seconden wel eens koud pakt en me druipend in mijn helaas doorschijnend marcelleke een mal figuur doet slaan.

Hiernaast zien we het regenseizoen binnenkomen in de namidag.

Guatemala, het Land Waar De Vulkanen Mooi Zijn En De Mensen Doorgaans Ook. De veelkleurige Indigenas, met hun gezichten als schilderijen. Met kleine kindjes met kleren als tapijten en soms nog kleinere kindjes op hun rug, soms joelend door de straten, soms samen met moeder te laat op straat armbanden verkopend aan toeristen, en dat tegen "voor u een goede prijs".

 

Met lichtjes dolgedraaide buschauffeurs op stationsplaatsen, luidkeels roepend waarheen hun chickenbus gaat vertrekken, terwijl "de busontvanger" (= de assistent van de chauffeur die zich tijdens de rit tussen de schoten van de passagiers manoevreert om hun gelden te ontvangen) een bussel mais vastgespt op het dak, een lading die hij over een uur al rijdend terug zal losmaken en met de eigenares, een oud vrouwtje, mee zal geven. Hetgeen hem tot een stuntman maakt.

Waar Sociaal Geschifte Onevenwichten Welig Tieren er wel eens toe leiden dat stumperds in Guate-City (yep, ik mag al Guate zeggen) hun toevlucht zoeken tot wapens, drugs, of "Maras" - geweldadige gangs die niets meer te verliezen hebben, of het moesten de gemiddeld 90 minuten zijn tussen elke moord aldaar.

Waar ikzelf evenwel nog geen enkele onvriendelijke Guatemalteek ben tegengekomen en me als dusdanig vaak afvraag: waar zitten ze jandorie toch, die criminelen? De boeven waarover de kranten elke dag in geschifte fotos rapporteren. Waarvoor winkels bewakers (met oortjes, of wat dacht je) inhuren, heel de dag lurkend aan shotguns en loenzend naar een verdachte wereld.

Waar de 10% rijksten de gehele economie controleren. Waar 75% van de mensen onder de armoedegrens leven en 58% onder de extreme-armoedegrens. Waar 50 % van de kinderen onder 5 jaar lijden aan chronische ondervoeding. En waar er dan ook opvangtehuizen bestaan zoals Casa Jackson, waar babys en p- dan wel kleuters terecht kunnen als hun voedingspatroon ontoereikend is. En waar ik af en toe als vrijwilliger wat bijklus (zie onder).

Waar ik dan ook af en toe de president eens wil meepakken naar zo een schrijnende situatie en dan wil zeggen:

"Hoor 'ns kerel, ik weet niet hoe JIJ er als president van dit land over denkt maar volgens mij kunnen er hier nog wel wat dingen verbeterd worden. En -verbeter me als ik het fout heb- maarreuh als ik het goed begrijp ( en volgens mij doe ik dat) heb jij als president wel wat touwtjes in handen om dit te doen. Dus wat dacht je van vanavond eens geen coctailparty, wat vroeger dat bed in en je geweten, dat toch nog niet helemaal opgesoupeerd kan zijn, eens aan het werk zetten, die ethische massa eens wat laten malen, waarbij je je hopelijk heel de nacht zo rotschaamt dat je vanaf morgen als een bezetene aan het werk gaat om het hier allemaal wat rechter te trekken. Want face it jongen: gesmeerd lopend kan je het hier toch niet noemen. En dan heb ik het niet over de bussen die wel eens wat later durven arriveren."

Wat ik me al vaak afgevraagd heb is dit: Hoe ga je ' s avonds slapen als president van een land als Guatemala? Hoe kan je slapen? Hoe zou je moeten kunnen slapen? Niet, mocht je het mij vragen.

Bon, terug naar de show, wat dichter bij mijn bed.

Terug in Antigua, in en onder het plezierige gezelschap van Vulcano de Agua, zo vernoemd omdat duuzend jaar geleden de krater vol water stond van het regenseizoen en toen de aarde dan nog eens begon te beven en haar water euh brak, de inlanders luttele seconden voordat heel wat van hen het niet meer zouden kunnen navertellen, dachten dat de vulkaan water spuwde. Ik bedoel, beeld je in: Water spuwen.

Op diezelfde vulkaan ( hier te zien met vogel) ben ik zaterdag wat gaan wandelen. Zij het niet te hoog, daar het daar niet zo veilig meer schijnt te zijn voor blekere passanten. Maar evenwel protesteert er steevast iets in mijn lijf bij wetten of axiomas als:

"Na 9 uur loopt een buitenlander best niet meer alleen rond in Antigua", of "Joggen kan de Belg in Panama tot 7u", of  

"San Salvador by night, mag de bleekscheet met dineros vergeten: alles met taxi daar"

Dus ook bij deze vulkaan, en aldus besloot ik er een kijkje te gaan nemen in de vorm van een wandeling. Doch dit in de lagere regionen en met het idee om een uitdrukking op mijn gezicht dat waarmee ik aan elke passant dalailamagewijs een soort van mededogen hoopte uit te drukken, alsof ik hen begreep, bij hen hoorde. Hetgeen misschien onzin is. Niet dat wat de Dalai Lama zegt, maar dat ik hen begrijp- in de zin van "weet je, broeder, ik BEGRIJP je".

Bon, twee maatregelen me hopelijk zou behoeden voor conflicten waarbij twee grijnzende banditos me -bijvoorbeeld op dit paadje links- in de rug springen en met een al even linkse hoek op de grond maaien, me beroven en me met een gloeiende pook dwingen de code van mijn bankkaart te onthullen, om me vervolgens nog slechts gewikkeld in mijn gescheurde en bebloede onderbroek te dumpen tussen de koffiestruiken. 

Het werds een mooie tocht en ik ben enkel vriendelijke keuterboertjes met huizenhoge vrachten op hun rug tegengekomen die mijn verschijning een prettige namiddag wensten.

En heb ook deze foto getrokken van Santa Maria, de hoogste pueblo van de vulkaan per bus bereikbaar. Al heeft hij een bovengemiddeld nazi-Duitsland gehalte, de groeiende amateurfotograaf in mij vind hem wel iets hebben.

De eerste zondag terug in Guatemala heb ik meteen de plaat gepoetst richting Comalapa, een fantastisch stadje in de hogere bergen. Fantastisch omdat het er authentiek, verademend en Indigenarijk is.

En omdat Jeniferke, het coolste petekind ter wereld, er nog steeds woont, met haar familie in hun huisje. 

Met haar zus Wendy, die ook blij was met mijn verzamelde meisjesspullen, waar ikzelf dus niet meteen veel mee aankon. Want we spraken met z'n allen af dat Jenifer de halsband zo af en toe zou aan haar uitlenen.

Ik werd heel gezellig ontvangen door Jenifer (de manier waarop ze altijd, ook aan telefoon "Hoola Padriiiino" zegt, is pure poezie) en totdat de ouders terugkwamen van hun werk op de markt babbelden we een beetje rond de keukentafel, terwijl Wendy tortillas maakte en bakte en Jenifer me vertelde dat ze dit ook al bijna kon. En al weet ik wel dat ik het niet ben, ik voelde me een zus die gezellig op zondag even komt bijbabbelen.

Wat later, met heel de familie rond de kleine tafel, at ik wat het rijkste karige maal uit mijn leven moet geweest zijn. Het is een voorrecht om een soort deeltje te mogen uitmaken van deze mooie familie, om er altijd welkom te zijn.


Omdat de boog niet altijd ontspannen kan staan, ben ik terug als vrijwilliger aan de slag gegaan. Dit in de "speciale klas voor de speciale kinderen" van Transitions. Transitions, zoals de naam het zegt, is een organisatie die zich bekommert om personen met een handicap - of is het intussen "beperking", papa? Ik had het hartverwarmende project in maart al eens 1 dagje bezocht en yep, het is nog steeds hartverwarmend.

Een klasje van 10 jongens en meisjes - varierend in leeftijd van 5 tot 22- met allen een lichte of ernstige mentale handicap. En ook allen onevenaarbaar tof.


Zoals Osiel, een kerel van 22 die spastisch is - hij beweegt alsof hij voortdurend op underground house staat te shaken, maar de beste glimlach in de wereld heeft, zo eentje waarbij je gewoon niet anders kan dan diep gelukkig worden en blij zijn dat deze kerel hier op de aardbol rondhuppelt, ookal zorgt zijn handicap ervoor dat hij als keeper niet meteen een bal pakt, hetgeen de pret en het enthousiasme evenwel niet drukken kan.

Samen met Osiel, steeds casual gekleed, zoals het een twintiger betaamd, lach ik enorm veel. Ook al spreekt hij moeizaam, hij is heel pienter en heeft dan ook heel snel associaties, door waardoor het een super schouwspel is om samen met hem naar las chickas te kijken, ondertussen knipogend en suggestief grinnikend als partners in crime.

Met Osiel en Celeste. Celeste die als ze de bal wegtrapt zich altijd een viertal maal dolenthousiast in de handen klapt.

 

Of een vriendin als Zolia tegen de inborst drukt.

En die de novia lijkt te zijn van Samuel. Samuel, een beer van een reuzevent. Gisterenochtend hielp hij Julissa bij het tellen. Ze is niet meteen een krak in wiskunde dus nam hij met haar de nummers van 1 tot 10 nog even door, als een goedmoedig leerkracht.

Julissa, in haar traditionele kleren. Houdt ervan om met mij te dansen, terwijl we een bal tussen onze buiken proppen. Of van GSMs die vanuit de hemel neervallen. Je weet wel, die dingen die je ter plekke uitvindt en waarvan vaak enkel speciale kinderen met een enthousiaste ("Whohohoooow, wat gebeuurt er hiieer allemaal") of ongelovige blik ("Estas loco, mij ga je niet liggen hebben hoor") de waarde ervan kunnen inschatten.

Lourdes, de liefste van de klas. Deelt haar chips met iedereen en klimt op alles wat wel of niet beweegt. 

Op weg naar het Mayamuseum, onderweg een begrafenisstoet passerend.

Ronny en Osiel worstelen arm

Leerkracht Andrea, een toffe meid, met Rodney, een jongen in een rolstoel die niet zoveel alleen kan, hetgeen Zolia niet belet om hem - eten gevend en over zijn bol aaiend- hem haar novio te noemen.

Ronny, een droom van een kerel. Is verzot op voetbal ( ookal loopt hij wat moeizaam spastisch) en heeft me vanochtend op weergaloze wijze onder tafel gespeeld met Memory. Deze ochtend kwam hij met dit ontroerend papiertje de klas binnen en toonde het trots aan iedereen: zijn voorstel voor de naam van de klasvoetbalploeg, door hem gisterenavond uitbedacht.

En ik heb ook nog 4 dagen gewerkt in Casa Jackson, waar het met en voor de babietjes te doen is. Ze komen er doorgaans ondervoed toe en Casa Jackson geeft hen dan gedurende een aantal maanden een gebalanceerde babyvoeding waardoor ze hopelijk erna weer huiswaarts kunnen.

Babietjes, die me intussen geleerd hebben hun pampers te verversen; niet bang te zijn om hen te laten vallen ookal zijn ze mini; hen op te tillen zonder dat hun nekje overbelast wordt; geduld te hebben als ik tenminste van hen verlang dat ze hun eten naar binnen spelen; te lachen als ze net na een badje (" Voila Soria, helemaal fris gewassen en nu de propere kleertjes he meisje") meteen weer iets doen waardoor niet alleen zijzelf maar ook soms de vloer meteen weer inboeten qua properheid; dat ik wil dat kleine Jesus, die door zijn ouders stomweg achtergelaten is, heel zijn leven denken mag dat hij een aanwinst voor de wereld is en dat zijn ouders, domheid en drugs ten spijt, fout hadden.

En waar ik het heel leuk vond om de papa primaat in mezelf te ontdekken.

Soria, een trots juffertje omdat ze als enige al door de gang kan lopen en kan tateren als dametje dat weet wat ze wil, met een gezicht waar je uren naar kan blijven kijken.

En die een pamper op haar hoofd ook grappig vindt

Voila, dat moet het zowat zijn. Maandag vertrek ik naar de westelijke hooglanden van Huehuetenango, om daar een aantal weken vrijwilligerswerk te doen, in een meer rurale omgeving.

De rest krijg ik niet in zinnen geperst.

En de boer, hij ploegde voort.

Dikke kussen