sick-, kick- en picknickaragua

Dag jongens en meisjes van het mooie leven,

Gisteren ben ik terug aangekomen in Antigua, je weet wel, daar waar het allemaal begon, al klinkt dit laatste iets zeemzoeter dan ik wil. Het is tegelijk vreemd en aangenaam om hier terug neer te strijken. De tofferds van maart en april zijn vertrokken. Ik ben wel terug ingetrokken bij Amanda, in casa Amanda, het leukste en liefste gastgezin ten zuiden van de Kreeftskeerkring, waar de broodjes kraakvers zijn en de lakens ook. Dat laatste mocht wel, nadat ik de laatste weken de hygiene wel eens aan mijn in paardenstront gedrenkte laars  lapte, zij het noodgedwongen. Een beetje zoals tijdens de Vietnamoorlog, maar dat hoef ik jullie niet te vertellen.

Het was gisteren dan ook met een klein hartje en een lichte schaamblos dat ik mijn Grote Zwarte Zak Vuile Was deponeerde bij de lavatoria de Antigua. Deze zak, die zich vermoedelijk reeds in gistingsproces fase 3 bevond, of er alleszins naar toe euh bewoog, moest ik noodzakelijkerwijs dubbel dichtknopen waarbij ik de licht zure, vochtige moddergeur en de massa die doorheen het plastik te compact aanvoelde om niet verdacht te zijn, met een verontschuldigend glimlachje trachte te vergoeielijken. Het zelfde soort "IK weet het ook niet hoor" -lachje dat je geeft aan diegene die staat te wachten tot jouw WC vrijkomt en waarbij je je plots pijnlijk duidelijk realiseert dat de sporen, de geur, de restanten, ...ALLES van jouw voorganger onverbiddelijk maar onterecht door haar aan jou toegeschreven zullen worden. Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen.

Bon, in de klederzak bevonden zich de kleren van Nicaragua

In San Juan del Sur, net de grens overgestoken met Ryan en beland in dit mooie doch hedonistisch dorp, waar het bier en de gringos welig tieren, dos cervezas por favor, waar Ryan na 2 dagen werk vond in een hostel en waar ik op dit moment enorm blij aan het worden ben dat het er niet naar uit lijkt te zien dat Holland de wereldbeker zal schaken. 

Een impressionistische muur in Granada, merk ook de pose van de Nica-man op, die zich - althans wat mij betreft- in een prachtige staat van pertinente afwezigheid maar daarom juist tegelijk manifeste aanwezigheid bevind. Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen.

In Granada, waar ik deelgenoot mocht worden van dit mooie voetbalspectakel, in een park op enkele meters van de meest vriendelijke sloppenwijk waar ik ooit ben doorgelopen.

Een sloppenwijk waar de mensen je vanzelf groeten, ookal ben je blank en heb je een hemd aan, en waar er voor de vele golfplaten huisjes kleurige bloemen geplant staan en de aarde geharkt wordt.

Jongen maait gras in park.  En geeft mij het gevoel dat ik al een tree geklommen ben op de ladder der fotografen, zijnde de tree van "nog- steeds - geen - echt -idee -hebbenden" maar toch af en toe iets wat erop zou kunnen lijken, nu nog enig technisch inzicht

Liefde, het kan, ook in Nicaragua

 Dit is de koloniale kathedraal van Granada, een beetje in de stijl van de meeste koloniale kathedralen in Centraal Amerika, maar altijd toch weer mooi om tegen te komen. En zeker om effe te gaan zitten en mooie mensen te zien zingen en bidden, en in vrede lijken te zijn, waardoor ik zin kreeg om in God te gaan geloven, en m'n interne Phil Bosmans me het speciale gevoel gaf dat ik er wel eens dichter bij zou kunnen zijn dan ik dacht.

Al bleek het achteraf geen doel op zich, zo gaat dat met die momenten, je weet wel.

Waarna ik het hazepad koos en voor een weekendje naar het - gedeelde eerste plaats met Attitlan- mooiste meer ter wereld ging, Lago de Apoyo, alwaar de aapjes schreeuwen, de vogels fluiten, het water helder en warm is

En het weer in enkele dreigende minuten kan omslaan 

Dat weet ook hij

Dit is Catharina, een klein sympathiek dorpje waar het goed leven is, althans dat lijkt de stad toch uit te drukken. Bekend om de vele bloemen overal. Je weet wel: zo van: "geef me een plaats en en we weten er wel wat bloemen op te zetten".  

Ik was er zowat de enige toerist( hetgeen het cafeetje met uitzicht op Nicaragua niet vrijplijt om me koffie met melkvelletjes voor te schotelen maar bon).

Het was dan ook niet meer dan logisch dat ik als een idioot fotos van de kerk begon te schieten en vond dat het fietsende jongetje ervoor de foto dat net - ietsje - extra gaf. Hoe zou je zelf zijn. Dit terwijl de locals een voetbalmatch speelden dan wel bekeken en me helaas niet toestonden " competitie jongen, competitie" om hieraan deel te nemen.

Nicaragua kende een revolutie in '78 tegen de alouwde dictatuur, geinspireerd door Che en Fidel- dat hoef ik jullie niet te vertellen. Wat wel boeiend is, is dat sindsdien er een heel socialistische sfeer is blijven hangen. De huidige president is afkomstig van de FDSN - laatste letter zou ook een L kunnen zijn, nvdr, aka de revolutionairen. De vaders, de pioneers van de Revolutie, de zogenaamde Sandinisten, zijn nog steeds erg trots op hun revolte- terecht ook en vieren elk jaar de herdenking aan hun gevallen bastille.

Nu, het contradictoire aan heel de revolutie-nostalgie is dat er nog steeds heel erg veel armoede is in Nicaragua, dat de kracht van Pueblo - het dorp- wel bezongen wordt op pamfletten en volksliederen maar dat het vaak in realiteit een harde strijd te leveren heeft om het te rooien, terwijl El Presidente vanuit zijn rijkdom de katjes in het donker wel weet te knijpen en niet vies is van een corrupt dollartje meer of minder. O tempora o mora!

Daarna ben ik ziek geworden in Matagalpa, in het noorden. Met pieken tot 39,7  graden Celcius, en een kakkerlak in mijn hotelkamer als enige gezelschap. Kan je nagaan.

Maar daarna ging het alweer beter, richting Jonatega,

Jonatega,  waar het hoger werd en ik een kruis beklom, mijn schoenen - je weet nog wel, de kat in de zak uit Panama, "echt leer, echt leer senior, good price"- opgengescheurd en dabbend in een mix van modder, waterplassen, en koeiedrek.  

Onderweg een kanjer van een kerel tegengekomen, die op een koffieboerderij werkte, ja hij moest ook de richting van het kruis uit, zijn boerderij lag nog een kilometertje hoger. Een kilometertje? Het was een moordend zware trip, en Nando, zo heette hij, droeg een kilo of 20 koffiebonen op zijn schouders en lachend vertelde dat hij deze op en neer trip elke dag deed, zo'n drie uur lang.

En dat hij zijn werk graag deed, het was hard o ja, maar hij hield van de natuur, de rust. En 4 dollar per dag was meer dan heel wat anderen in zijn land konden zeggen.

Het was een mooie ontmoeting, langs de stijle flanken van de kruisheuvel, en het was dan ook niet meer dan logisch dat ik even niet wist wat te zeggen, waar te kijken, toen Nando me vroeg hoeveel ik zoal verdiende, in mijn land. Ik denk dat de woorden injusticia, injusto of economico del mundo, die ik echt gegeneerd mompelde,  nog nog nooit flauw, zo hopeloos geklonken hebben.

En daarna ben ik de vier dagen voor ik verjaarde in een nationaal park, Miraflor, dicht bij Esteli, in het noorden, gaan rondzwerven, tussen natuurschoon en unieke rotspartijen, en van boerderij naar boerderij, elke dag een beetje stijgend, meer de bergen in, en snachts slapend bij de boeren, die een beetje koffie verbouwen, groentjes, of een occasionele koe melken. Een paard dat plots opduikt vanachter een rots, een holle boom waarin je kan klimmen tot je denkt "wola dit is wel heel hoog..."  of kindjes die met het plezier van een winkeliertje  "10 cordobas por favor" je vol trots het lokale natuurwonder tonen, watervallen waar je in kan duiken.

Een mooi gebied, waar het leven nog heel simpel, heel kabbelend verloopt, niet te veel gedoe, waar iedereen even hallo zegt als je passeert, waar het lijkt alsof de 1500 mensen die er verspreid leven zachtjes zeggen: "goh, voor ons hoeft het zo niet".

Hetgeen mooi is, zeker op verjaardagen.