"Er klonk een liedje van Gilberto Gil...

...dat eigenlijk alleen maar zeggen wil
ach het leven is toch al zo kort
dat je beeeejjter lachend waaaakker wordt"
                                  -Copyright by Verminnen, Johan, godbetert

Bon, hoewel impulsief dingen doen ook wel eens knap fout  kan uitdraaien - men hoeve maar te denke aan de door mij aangeschafte CD van Eros Ramazotti, een johhnylike bandana uit de H&M of recentelijk nog de "echte leren schoenen met slechts 1 klein productiefoutje" voor 10 dollar uit Panama die thans al volledig plastiek afgebladerd zijn en me een hoog landlopersgehalte geven, hetgeen me - dat dan weer wel- mischien iets minder tot een diefstalprooi maakt. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Maar bon, soms, en dat zijn dan de tofste, zijn impulsieve invallen ook fantastisch. En als ze dan ook achteraf een voltreffer - keihard in de roos, jongens- blijken te zijn, ja dan kan je de toenmalige wisselstroom in je hersenen alleen maar toejuichen. Dat was een beetje wat Brazilië was, wat Rio de Janeiro was en wat het bezoek van vaders kleinste, Petito, mijn hoogeigen broer Joos, was.

Al weet ik niet goed wat mijn arm op het moment van deze foto in hemelsnaam van plan was




Ik was al enkele dagen eerder in Rio, om Jozefs bed alvast klaar te maken, en het werd me al meteen glashelder: dit is een coole stad.

Principieel weigerden Joos en ik de Christus op te hollen, gewoon om te kunnen zeggen "we hebben de christus opgehold", deze foto vanaf de Sugar Loaf, die bekende berg, je weet wel, lijkt me een goed surrogaat

 Vooreerst is men er vriendelijk, in de zin van: als een jongeman - ik dus- die zowat verkracht wordt door zijn trekkersrugzak en er tevens niet meteen uitziet als iets wat fris genoemd kan worden, er s nachts aankomt en al gauw doorheeft dat Portugees - in tegenstelling tot wat hij - ik dus- dacht- niet zomaar een beetje Spaans is met wat andere klemtonen, dan helpen we die jongen toch gewoon en zetten hem op de juiste bus richting zijn hostel in de buurt Lapa. Hetgeen cool is, zeker omdat ik me ergens ten hoogte van mijn  hypothalamus - mhm niet helemaal zeker over deze plek in mijn hersenschors maar bon- verwachtte aan een Wild-Wild west sfeer in Rio, waar de kogels in het rond vliegen doch door de bonkende favelabeats nauwelijks gehoord, terwijl zowat elke politieman een oogje staat dicht te knijpen, onderwijl een prostituee versierend die crack staat te paffen. Niet dus. Vriendelijk. En welkom.

Verder is het er heel mooi. Er duiken, exact op die plaatsen waar je het niet zou durven hopen,- net daar dus-coole steile bergen op, die het allemaal nog net iets meer Indiana Jones maken. Ook zijn er stranden,
zoals de Copacabana, waar ze in Bredene- bad (de niet naakte afdeling aub, anders krijgt de woordspeling iets vunzigs) wel een puntje aan kunnen zuigen. Grote golven, dat ook, waar ik het surfen zeker niet onder de knie gekregen heb - de tegenstroom en de Portugese uitleg die zich vooral beperkte tot Yes. Wave. Board. Now, ten spijt. Waarmee technieken niet meteen aangeleerd worden. Doch het was wel plezant, al was het de tweede keer- samen met Petito die meteen warm liep vor dit iodee- ook een tikkeltje frustrerend daar de golven stiepelzot doorsloegen en het een mirakel mocht heten als je het 3 seconden op de plank kon trekken. Een aantal maal lelijk in het zand gebeten dus en  - dit is eigenlijk wel een prettige anecdote- met mijn surfplank gecrascht tegen de plank van - en hou je nu vast- de acteur die in Inglorious basterds in de voorlaatste scene door Brad Pitt gescalpeerd wordt daar hij een Nazi is, die Duitser is, Michael heet en tevens een coole ket die er niet teveel graten in ziet om met 200 euro door een favela te sjokken.

Hoe het ook zijn moge, de surffrustratie shotten we daarna weg met enkele favelakids op de dijk, hetgeen, zoals zo vaak met de taal van de voetbal - een belevenis van jewelste (van wat?) was  al werden we wel keer op keer - Joos kan dit getuigen- tot een belachelijk voetbalhoopje geshot door een 14 jarige met 2 oorbellen die, hoewel je wist dat hij je op deze of gene manier belachelijk zou dribbelen, er keer in keer in slaagde het ook daadwerkelijk exact op die voorspelde manier te presteren. Nu ja, Jozef en ik troostten ons met het gegeven dat wij van elk woord ter wereld weten of het een land betreft of niet. Phil Bosmans wist het al: Hoge Bomen vangen veel wind, en kruimeltjes zijn ook brood.

De mundiale gewoon! Op een strand, met een broer. En zon! Kan je nagaan! Er zijn al voor minder twee scheefbekken getrokken...

En verder ontmoetten we coole mensen. Daniel, een kerel naar mijn hart- en beetje gelijkend op Freddy Mercury, zie hiernaast, die in het hostel werkte en met een charismatische vriendelijkheidwaarmee hij best naast Moeder Theresa in Calcutta zou kunnen werken zonder een mal figuur te slaan, die - "mijn broer is uw broer"- algauw de Petitoschat in zijn hart sloot, waardoor we ons luttele dagen later met zijn allen op een geschift hoge rost in de mist bevonden, na een wandeltrip van enkele uren waarbij Joos de uitdrukking "Schijt omhoog en kopt ertegen" voor eens en altijd in het collectieve geheugen prentte.















 De wereldbeker voor beste nakomer

 De wereldbeker voor het minst voedzame ontbijt
















Daarna, in de gutsende regen, liepen - ja dus in de zin van hollen- Joos en ik diezelfde berg af terwijl we deden of we Legolas en Aragorn van de Lord of the Rings waren, op de vlucht voor- of juist gaande richting - de Orks. Hetgeen een magnifiek gevoel gaf, zij het misschien een tikkeltje onverantwoord maar weer neig impulsief, en ook de Rode Bloedlichaampjes werden bevredigd. Hetgeen wel eens mocht, daar de maaltijden niet meteen Montignac toppers waren. Maar, geen zorgen mama, we hebben ook veel geshot in het mulle zand en ook 3 x salade gegeten en ik denk niet dat er heel veel suiker in de smoothies zat waarmee je zowat doodgeslagen werd op eender welke straathoek.

De dagen raasden voorbij, als een karretje in een rollercoaster -maar dan mooier, minder expliciet opgelegdfeestelijk en minder fastfoodachtig. Dus eigenlijk niet echt een treffende vergelijking maar bon.

"Rio de Janeiro, zoveel meer dan een stad" zou mijn goedkope stadsmarketingskant die ik gelukkig niet bezit, oppereren. Het was dan ook een beetje van de pot gerukt dat Petito al na dag 1 afkwam met het absurde idee om 2 dagen later al naar een of andere Amazonepueblo te trekken daar we Rio toch al beu zouden zijn, doch daar ik hem niet wilde bruskeren stemde ik hiermee in.

Verstand komt met de jaren, of de dagen - wat Rio betreft- en 2 dagen later hadden we het plan al afgeslankt tot "er eens een dagje op uit trekken, een eiland of zo".









Bon, dat eiland werd Isla Grande, en we boekten het met een organisatie die ons kant en klaar oppakte in het hotel, en ons als koevoer afleverde op een boot met veel te luide muziek - de Vengaboat-, te oude vrouwen voor de strings die ze droegen, en te veel opgelegd toeristisch gelul. Van het ene eiland naar het andere, als kleuters voortgedreven door de toeristische roede. Ware ik er niet met Joos, ik zou er ongelukkig geworden van zijn doch nu konden we er duchtig om lachen, zij het - in Jozefs geval- een beetje als een boer met kiespijn. Een coole dag, balancerend tussen aanschouwelijk en geamuseerd dingen opnemen.

 Koevoer op de boot, te moe om ons op te winden over de boenkmuziek of de 10 verspilde dollars aan een nutteloos slechte snorkel























 Strings en Joos in pullover, wat een combinatie











































Dan, de meest hallucinante busrit uit mijn leven. Het is maar omdat mijn broer naast me zat dat ik de kroppen in mijn keel niet uit durfde te spuwen. Moet je weten dat in Rio heel wat favelas zijn, dorpjes van veel te veel mensen die omhoog kruipen over de rotsbergen.

Zij die Citade de Deus gezien hebben ( het was confronterend en grappig tegelijk toen Joos opmerkte dat deze term een fetisj was voor mij) kunnen zich hier wel iets bij voorstellen. In die favelas loopt vaak het een en ander mis, met dank aan drugs, wapens, corrupte politieagenten en vooral huizenhoge armoede zonder veel hoop op veranderingen in de toekomst.











Daarom is het zo dat deze favelas gerund - gecontroleerd - worden door drugslords die op de top van de heuvel wonen en een eigen prive legertje op de been hebben gebracht om hun imperium te bewaken, bijvoorbeeld tegen politieagenten, politiekers of stomweg concurrenten op de markt der drugs. Niet alleen het drugsimperium, maar ook de favela is "van hem" en - zoals het een koning betaamt- is het voor hem ook belangrijk dat er rust en enige orde in de chaos bekomen kan worden.
 
In die zin is Rochinha, de grootste van alle favelas in Rio, eigenlijk redelijk rustig, omdat er maar een drugsbende met koning is, en - vermits het er wemelt van kleine winkeltjes, mensen, nijverheid, het gewone leven als het ware- die wil het gezellig houden. "Niet teveel gedoe hier jongens, hou het tof, ik heb wel andere katjes te geselen", een beetje die in zekere zin lovenswaardige levenshouding. Dit alles bracht ons dus tot de schizofrene en fascinerend hallucinante- yep, fascinerend hallucinante, je leest het goed- situatie dat Joos en ik ( "neen we zijn geen gringos, we zijn europeanen, een groot verschil, voor ons althans" ) die avond in de favela omhoog reden in een busje, een aantal brommers passeerden met ogenschijnlijk cava ketten op die - tot spijt van wie het belijdt- helaas wel machinegeweren droegen, of passeerden langs de grenspost op de top van de favela, waar een groepje de check - in deed van al wat er passeerde. Een taxibusje naar de Copacabana - ookal zaten er 2 gringos in- vormde geen bedreiging voor het imperium, dus ze lieten ons zoals heel wat dagelijks leven in Rochinha, gewoon door. Maar wat een intrigerend systeem. Sociologisch een orgasme
Polities lopen onderaan de berg pro forma wat varkentjes te wassen, terwijl bovenaan dagelijks  - sla me niet dood als het niet helemaal juist is- een half miljoen dollar aan drugs wordt omgezet. Misschien een ideetje voor Bart de Wever.

Rochinha weer, rechts in de bovenhoek zien we het huis van een onguur figuur, die helaas niet veel kansen in het leven gekregen heeft

Enfin, het waren 2 weken om euh in te kaderen. Ik wens iedereen een familielid toe dat je komt bezoeken als je in een stad met heuvels, voetbal, toffe mensen, spannende buurten en zon bent.

Obrigado

.