Hoogstweledelgeborenen,
Thans gezeten in Antigua voel ik de nadering van het vertrek in mijn lijf.
Soms valt het allemaal best mee en kijk ik er zelfs een tikkeltje naar uit, vooral naar mijn familie en vooral ook omdat ik niet te lang in de mentale transitzone tussen 2 continenten wil verblijven. Vaak echter lijkt het alsof wat extra kelen voor de kroppen welkom zouden zijn.
Soms valt het allemaal best mee en kijk ik er zelfs een tikkeltje naar uit, vooral naar mijn familie en vooral ook omdat ik niet te lang in de mentale transitzone tussen 2 continenten wil verblijven. Vaak echter lijkt het alsof wat extra kelen voor de kroppen welkom zouden zijn.
Deze ochtend ben ik afscheid gaan nemen van de tofste klas ter wereld: de klas van Transitions, de speciale kinderen in San Antinio De Aguas Calientes. Speciale kinderen vooral omdat het Fantastische kinderen zijn en je dagelijks het gevoel geven dat je mak-ke-lijk over water kan lopen.
Dit heeft niet noodzakelijkerwijs iets met Jezus te maken, wel maakte het me 2 keer 2 weken erg gelukkig.
Ookal noemden ze me er voortdurend loco.
Hetgeen erg grappig is als dat door een de-speekselklieren-niet-volledig-de-baas-zijnd mongooltje in traditionele mayakleren gepredikt wordt. Al ging de prachtige Julissa, die ik altijd als mijn novia aansprak- tot algemene hilariteit- vandaag sportiever gekleed. Hetgeen we hiernaast mogen aanschouwen.
Vooral als je wilde stier speelt met zo mogelijk nog wildere kindjes als Elias of Rony.
Hiernaast treffen we Elias, die horen nog spreken kan, maar dat niet aan zijn hart laat komen en zich enorm lijkt te amuseren in zijn universummeke.
Rodney, immer in een rolstoel, maar de laatste weken speelden we dagelijks een voetbalmatch waarbij ik als keeper de bal tegen zijn rolstoel gooide en die dan aldus terugkaatste in de goal, en ik er vaak naast grabbelde en hij dus massas goals scoorde.
Voor deze officiele laatste dag had ik deze ochtend een hemd aangetrokken (wat wil je anders). Mijn gastmoeder, de onvolprezen Amanda die een standbeeld verdient, keek eerst wat vreemd op maar hielp me dan meteen door een das te gaan zoeken die ik mocht gebruiken.
Ik had een taart en cola gekocht (ookal zouden de tanden van Rodney wel eens iets van groente of fruit kunnen gebruiken) om de festiviteiten vorm te geven.
Het cadeau waaraan ik gisteren tot 23u47 lag te knutselen in mijn kamer was een wereldkaart waarop fotos van elke vrijwilliger (door mij bekend en tot dusver) die in de klas gediend had gelinkt werden aan hun land. 
Zo konden de kids dus hopelijk gemakkelijk - en wat mijn hoop betreft: voor eens en voor altijd- in de smiezen krijgen dat niet iedereen Gringo is, want enkelen moeten die grote zee daar over. "Ja Julissa, ook ik, zaterdag. Ja, hopelijk valt het vliegtuig niet in die zee daar. Dan komen jullie toch naar de begrafenis mag ik hopen? Zal per boot te doen zijn dan!
"En Osiel (de stoerste van de klas met aandacht voor zijn hormonen,nvdr) als jij je knappe madrina wil gaan bezoeken heb je een boot nodig want je kan niet met je auto naar Norwegen karren, zie je. Hoezo je hebt geen auto?"
Ja, mocht ik mijn gevoel voor pathetiek deze ochtend de misschien wat genante bovenhand hebben laten nemen, had ik ongeveer dit willen zeggen:
dat ik het zo cool vond met hen, dat ze de beste klas ter wereld waren, om van de beste voetbalploeg nog maar te zwijgen en dat ik echt met heel mijn corazon hoop dat ze een cool leven zullen hebben, en ook dat ik hoop dat ze nooit ofte nimmer het voor maar 1 godvergeten seconde in hun bol zullen halen dat ze minder zijn dan andere kinderen of niet helemaal meetellen. En dat als iemand hen dit ooit zou proberen wijsmaken ik per boot of vliegtuig naar Guatemala kom om die onbenul keihard op de neus te slaan.
dat ik het zo cool vond met hen, dat ze de beste klas ter wereld waren, om van de beste voetbalploeg nog maar te zwijgen en dat ik echt met heel mijn corazon hoop dat ze een cool leven zullen hebben, en ook dat ik hoop dat ze nooit ofte nimmer het voor maar 1 godvergeten seconde in hun bol zullen halen dat ze minder zijn dan andere kinderen of niet helemaal meetellen. En dat als iemand hen dit ooit zou proberen wijsmaken ik per boot of vliegtuig naar Guatemala kom om die onbenul keihard op de neus te slaan.
Maar dit heb ik dus niet gezegd, omdat woorden soms niet zoveel zeggen.
Wel heb ik hen erg bedankt. Gracias zegt misschien soms meer ofzo, al weet ik eigenlijk niet of dit echt waar is of enkel esotherisch gewauwel van een melancholieke geest in de middagzon in een gekleurde stad vol kasseien en lage huizen onder een vulkaan.
Wel heb ik hen erg bedankt. Gracias zegt misschien soms meer ofzo, al weet ik eigenlijk niet of dit echt waar is of enkel esotherisch gewauwel van een melancholieke geest in de middagzon in een gekleurde stad vol kasseien en lage huizen onder een vulkaan.
Gisterenavond ben ik terug aangekomen in Antigua na een vijftal dagen doorheen het land getrokken te zijn. De laatste inspanning van de rugzak van mijn zus Elisa(waarvoor nog steeds dank Ella, de minuscule gaatjes in de overtrek kunnen genaaid worden), zeg maar. Of zeg maar anders.
Ik ben Jeniferke gaan bezoeken voor 3 dagen in haar pueblo, Comalapa. Het was prachtig. Ze straalde weer en zag er zo tof uit (bon, ik ga er gemakshalve van uit dat je dit perfect kan zeggen van je 10 jarig petekindje zonder louche te worden en beschouwd te worden als iemand die twijfelachtige dingen doet op vrijdagavonden met kleine hondjes?)
Haar familie was wederom het welkomscomite van dienst en zo voelde ik me ook, welkom, onderwijl tortillas waarop ik teveel chili had gelegd wegkauwend en keuvelend over ditjes en datjes aan de kookplaat die tegelijk ook tafel is.
Met Anderson, het zoontje van Jenifers zus Wendy. Lacht altijd, schattiger kan haast niet.
Met Elias, de stoere en vriendelijke oudere broer die samen met papa Jorge op het land werkt- school zei hem niet zoveel- en door iedereen in de familie als een beetje loco beschouwd, hetgeen hem evenwel geen zier lijkt te kunnen schelen. Heel toffe ket en hartverwarmend streetwise
Margarita, Jenifers mama, zei me dat ze het heel tof vond dat ik samen met hen wilde eten.
Ze vertelde dat ze een aantal jaar geleden aanvoelde dat de toenmalige meter van Elias, de broer van Jeni, dit niet meteen zag zitten, en ze vond dit erg jammer, want eten is toch om te delen en ze wilde zich niet schamen om hun eten, dat misschien "inderdaad niet zo westers is maar toch best lekker is?".
Ik verzekerde haar, over de dampende kookpaat heen, dat het fantastisch lekker was, en ik dankbaar was dat ik hier mee gezellig mocht zitten en ik meende het 100%. En Jenifer, ookal was ze wat ziekjes, lachte heel blij.
Met Anderson, het zoontje van Jenifers zus Wendy. Lacht altijd, schattiger kan haast niet.
Met Elias, de stoere en vriendelijke oudere broer die samen met papa Jorge op het land werkt- school zei hem niet zoveel- en door iedereen in de familie als een beetje loco beschouwd, hetgeen hem evenwel geen zier lijkt te kunnen schelen. Heel toffe ket en hartverwarmend streetwise 
Margarita, Jenifers mama, zei me dat ze het heel tof vond dat ik samen met hen wilde eten.
Ze vertelde dat ze een aantal jaar geleden aanvoelde dat de toenmalige meter van Elias, de broer van Jeni, dit niet meteen zag zitten, en ze vond dit erg jammer, want eten is toch om te delen en ze wilde zich niet schamen om hun eten, dat misschien "inderdaad niet zo westers is maar toch best lekker is?". 
Ik verzekerde haar, over de dampende kookpaat heen, dat het fantastisch lekker was, en ik dankbaar was dat ik hier mee gezellig mocht zitten en ik meende het 100%. En Jenifer, ookal was ze wat ziekjes, lachte heel blij.
Voor haar 11de verjaardag (die pas over 2 weken komt, maar we hadden besloten dat we dit Siberisch gingen negeren en we het zaterdag zouden vieren) had ik een discman gekocht en monopolie.
En taart met helaas maar 10 kaarsen, van het type dat steeds terug in brand vliegt ookal blaas je je ziel zowat uit je lijf, je kent ze wel.
Monopolie had ik al een 15 jaar lang niet meer gespeeld (ondanks sommige smeekbedes van mijn zussen op druiligere vrijdagavonden met niet meteen vrienden in de buurt) maar wow, het was neig om het met Jenifer te spelen en ik kreeg de speluitleg het zowaar uitgelegd in het Spaans, zij het met handen en voeten soms. Ik bedoel maar: hoe leg je dingen als Hypotheek, Algemeen Fonds, 5 huizen maakt 1 hotel pragmatisch en vlot uit?
Maar omdat ze razend intelligent is (en mijn stem alvast heeft als toekomstige eerste vrouwelijke president van Guate) begreep ze het al gauw en waren we vele uren in de ban van het spelletje. Ik vond het wat jammer voor haar dat ze zich iets te snel liet overtuigen om haar paarse straat voor een appel en een ei aan mij door te verkopen zodat ik aan het bouwen kon gaan, maar bon, wat zeg je op zo'n momenten als padrino, die - het moet gezegd- zelf verbaasd stond van zijn competitiegeest.
Papa Jorge, met zijn ogen als 2 glimlachen, is nog steeds de trotse DJ van radio Comalapa. Vanuit de woonkamer in het familiale huisje kreeg ik de eerste ochtend muchos saludos van hem, via de radio, aan de andere kant van de stad en dat ze blij waren dat ik er was. Ik kan een ervaring als deze iedereen aanbevelen op vlak van blijdschap en het was ontroerend.
Wat later, hij de ochtendshift, gingen we hem bezoeken en hij draaide een zeldzaam Engelstalig liedje voor mij, een van de weinige niet-Spaanse nummers die Radio Comalapa rijk is (of liever kwijt, kan ook) .
We gingen ook met het hele gezin naar een parkje en sprongen een eindje weg op een trampoline. Onderaan de blog als alles meevalt is er een filmpje van.
Terwijl Jorge en Margarita geamuseerd toekeken vanuit dit euh speeltuig en de dag rustig lieten paseren
De dag nadien moest ik vertrekken en deed ik dit.
Het is een tof gevoel om een extra familie als deze en een petekindje als Jenifer te hebben aan de andere kant van de bol. Ik kan enkel hopen dat ik hen snel terug mag zien.
Als God het wil, tenminste
En taart met helaas maar 10 kaarsen, van het type dat steeds terug in brand vliegt ookal blaas je je ziel zowat uit je lijf, je kent ze wel.
Monopolie had ik al een 15 jaar lang niet meer gespeeld (ondanks sommige smeekbedes van mijn zussen op druiligere vrijdagavonden met niet meteen vrienden in de buurt) maar wow, het was neig om het met Jenifer te spelen en ik kreeg de speluitleg het zowaar uitgelegd in het Spaans, zij het met handen en voeten soms. Ik bedoel maar: hoe leg je dingen als Hypotheek, Algemeen Fonds, 5 huizen maakt 1 hotel pragmatisch en vlot uit?
Maar omdat ze razend intelligent is (en mijn stem alvast heeft als toekomstige eerste vrouwelijke president van Guate) begreep ze het al gauw en waren we vele uren in de ban van het spelletje. Ik vond het wat jammer voor haar dat ze zich iets te snel liet overtuigen om haar paarse straat voor een appel en een ei aan mij door te verkopen zodat ik aan het bouwen kon gaan, maar bon, wat zeg je op zo'n momenten als padrino, die - het moet gezegd- zelf verbaasd stond van zijn competitiegeest.
Papa Jorge, met zijn ogen als 2 glimlachen, is nog steeds de trotse DJ van radio Comalapa. Vanuit de woonkamer in het familiale huisje kreeg ik de eerste ochtend muchos saludos van hem, via de radio, aan de andere kant van de stad en dat ze blij waren dat ik er was. Ik kan een ervaring als deze iedereen aanbevelen op vlak van blijdschap en het was ontroerend.
Wat later, hij de ochtendshift, gingen we hem bezoeken en hij draaide een zeldzaam Engelstalig liedje voor mij, een van de weinige niet-Spaanse nummers die Radio Comalapa rijk is (of liever kwijt, kan ook) .
We gingen ook met het hele gezin naar een parkje en sprongen een eindje weg op een trampoline. Onderaan de blog als alles meevalt is er een filmpje van.
De dag nadien moest ik vertrekken en deed ik dit.
Het is een tof gevoel om een extra familie als deze en een petekindje als Jenifer te hebben aan de andere kant van de bol. Ik kan enkel hopen dat ik hen snel terug mag zien.
Als God het wil, tenminsteErgens had ik in mijn gids gelezen dat Nahuala een niet te versmaden plaats was voor de meerwaardezoeker die wel eens wat van het authentieke Guatemala wil proeven.
De inwoners bleken beroemd voor hun onverzettelijke en ijzersterke karakter. Zo kwam ik aan de weet, dankzij nogmaals de Rough Guide, dat ze een 200 jaar geleden en masse naar de hoofdstad gestapt (!) zijn om daar in het presidentiele paleis te gaan zitten en bidden totdat de president - die ongetwijfeld al hoogrood was aangelopen door zoveel koppigheid, al verwoordt de Rought Guide dit niet zo plastisch- zijn nieuwe regeling betreffende Nahuala introk. In die regeling had zijne hoogheid namelijk besloten dat het maar eens gedaan moest zijn met de indigenas die zichzelf organiseren, het zouden de Spanjaarden worden die de macht in Nahuala zouden krijgen. Niet dus.
Als er een wandeling in de geschiedenis is waar ik graag deel van uitgemaakt zou hebben - meer nog dan bv de Exodus, de Zondeval uit de tuin van Eden of die stiepelzotte jaarlijkse van de pinguins- zou het deze zijn: de triomfantelijke terugtocht zijn van deze 300 mannelijke Mayas, gekleed in rokken en (zo beeld ik me dat dan in) gezapig terugkeuvelend over de bergkammen naar hun Nahuala 400 km verder, met een tevreden blik in de ogen die ze eigenlijk niet meer dan normaal vinden. "Spaanse leiders in Nahuala, dachten ze nu echt dat we zo getikt zijn dat we dit zouden slikken!!"
Zo gelezen, zo gefloten. Nahuala bleek evenwel nog slechts een schim van haar roemrijke verleden, getuige de dronkaards in de schemering, schunnigheden fluisterend of euh tonend alsmede een mooie verzameling hondsdolle honden die zich schuimbekkend tegoed deden aan de resten van de zondagsmarkt, voornamelijk niet-voedsel als karton of plastic. Het oog wil ook wat, zeg maar. Bon, in dit walhalla van groezeligheid liep ik al snel tegen de obligate local die me begroette en welkom heette als ware ik een bijbels figuur en meermaals de hemel loofde dat ik gekomen was. Wat hij daarmee bedoelde begreep ik niet helemaal, het zorgde er wel voor dat ik even niet wist waar kijken, dat er ergens op mijn lichaam ongetwijfeld plekken van ongemakkelijke nerviositeit ontstonden en dat ik in mijn gedachten al begon te zoeken was naar de minst genante manier voor ons beiden om hem af te schudden en me te verontschuldigen dat ik hem niet financieel zou sponsoren.
Waarschijnlijk had ik deze ervaring 8 maanden geleden met iets openere armen verwelkomd, misschien ook iets naievere, maar (ookal geloven sommig van mijn beste vrienden dit niet) ook ik leer soms uit ervaringen. Bovendien stonk Mozes, zo heete de godgeprezen man, me iets te fel naar sterke drank en zei hij iets te vaak dat hij niet louche was -want zelfs de politie kende hem hier, om niet louche te zijn. En ja, het was inderdaad weer wat moeizaam en genant om hem zo attent als mogelijk mee te delen dat ik hem deze avond niet zou sponsoren.
Het hostelletje dat ik uiteindelijk vond bestond voornamelijk uit natte muren, matrassen vol ongedierte en stank dekens die de 300 moedige mannen waarschijnlijk indertijd nog mee op sjoktocht genomen hebben en sindsdien in dusdanige staat gebleven zijn. Kan je het hen kwalijk nemen? Dat is dan de vraag natuurlijk.
Bon, sochtends was het allemaal veel mooier en vertrok ik naar Xela, oftewel Quetzaltenango. Iedereen zegt Xela evenwel, dus ik ook.
Daar was het mooi, een toffe stad, met een vriendelijke atmosfeer en - in tegenstelling tot Nahuala - al iets meer bekend met het principe dat er ook mensen uit andere landen bestaan. En misschien klinkt dit niet zo meerwaardezoekend authentiek maar ik had er even nood aan.
Het was dan ook cool daar Charlotte te treffen. Charlotte is een Duits meisje met wie ik samenleef in het gastgezin in Antigua en die even gretig Scheissche Puperumpf zegt als ik, ookal liet ze me al vanaf de eerste avond in Antigua weten dat Puperumpf geen Duits woord behept. Doch omdat het zo goed bekt, en omdat er zoveel Duitsers zijn in Guatemala, verkies ik in deze illusie te blijven.
Met Charlotte in Chichicastenango
Veel Duitsers dus. Zo ook Tim. Ook met hem deel ik in Antigua het huishouden. Een huishouden dat flirt met predicaten als "boeiend", "gezellig", "gelukkig goed getikt" en in cominatie met Liliane (groot, blond, Noors, grappig en altijd gezellig net uit de lucht komende te vallen) en Charlotte een heel toffe gemixte haven is.
Met Tim en Charlotte in de ochtend
Met Charlotte en Tim op de stoep
Maar terug naar Tim. Scheert zijn oksels, hetgeen evenwel geen haartje scheelt op het feit dat hij een neige gozer is, ookal lag zijn overtuigingskracht betreffende het bezigen van salsa “ komaan Belg, dat is hier kweenihoehard een levensstijl, je moet dit toch eens proberen” aan de basis van mijn aldus gekweekte Salsatrauma, waarbij ik tijdens de gratis salsainitiatie na 20 minuten eieren voor mijn geld koos en met een lichaam getekend door paniek de eer aan mezelf hield door de plaats schromelijk te poetsen.
Lilian, Simon ( als deze Zwits lacht, wat hij gelukkig vaak doet, zweer je dat er in de buurt een kat gekeeld wordt. Niet gelogen) en TimWat ik bijvoorbeeld missen zal:
Kleuren op begraafplaatsen
Lelijkheid die mooi wordt
Verkopers van zeepwaren en magische kinderboekjes in de camionettasTofferds
Koffie met vriendenBewegende beelden
Tot in de pruimentijd en bedankt voor alles!
Kwinten, vanuit Antigua, waar - geloof het of niet- de aarde 5 seconden geleden redelijk hard beefde en met een valies die zichzelf helaas niet gaat inpakken vanavond
